[ سوره النور ‹ 24 › : آيات 39 تا 40 ] وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُه الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَه لَمْ يَجِدْه شَيْئاً وَوَجَدَ اللَّه عِنْدَه فَوَفَّاه حِسابَه وَاللَّه سَرِيعُ الْحِسابِ ‹ 39 › أَوْ كَظُلُماتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشاه مَوْجٌ مِنْ فَوْقِه مَوْجٌ مِنْ فَوْقِه سَحابٌ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ إِذا أَخْرَجَ يَدَه لَمْ يَكَدْ يَراها وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّه لَه نُوراً فَما لَه مِنْ نُورٍ ‹ 40 › ترجمه : 39 - و كسانى كه كافر شدند اعمالشان همچون سرابى است در يك كوير ، كه انسان تشنه آن را از دور آب مىپندارد ، اما هنگامى كه به سراغ آن مىآيد چيزى نمىيابد ! و خدا را نزد آن مىيابد و حساب او را صاف مىكند ، و خداوند سريع الحساب است ! 40 - يا همچون ظلماتى است در يك درياى پهناور ، كه موج آن را پوشانيده ، و بر فراز آن موج ديگرى است ، و بر فراز آن ابرى تاريك ، ظلمتهايى است يكى بر فراز ديگر آن چنان كه هر گاه دست خود را خارج كند ممكن نيست آن را ببيند ! و كسى كه خدا نورى براى او قرار نداده ، نورى براى او نيست !